Yuliya Dudas
Yuliya Dudas
1993 5e leerjaar. De eerste lessen van de bevalling.
Ik hield niet echt van constructie en tekenen, maar de stofkeuze en het maatwerk sprak me erg aan. Ik herinner me dat we een schort, een halfzonnerok en een nachtjapon naaiden.
De zomer is aangebroken. Ik pakte een notitieboekje voor mijn werk, vond de constructie van korte broeken en maakte een patroon van korte broeken voor mijn maat. Stop ermee.
Maar! De naaimachine was niet thuis. Maar ik wilde heel graag gaan wandelen in een nieuwe witte korte broek.
Ik besloot dat ik op niets en niemand zou wachten en naaide de korte broek met de hand.
Toen ik in nieuwe korte broeken de straat op ging, waren er geen grenzen aan mijn geluk en trots op mezelf.
Over het algemeen is de moraal van deze fabel deze: als je echt iets wilt, staan er geen obstakels in de weg. En als het ons voortdurend aan iets ontbreekt: tijd, inspiratie, een nieuwe naaimachine, dan willen we het niet zo graag.
1993 5th grade. The first lessons of labor.
I didn’t really like construction, drawing, but the choice of fabric and tailoring really excited me. I remember we sewed an apron, a half-sun skirt, a nightgown.
The summer has come. I took out a notebook for work, found the construction of shorts, made a pattern of shorts for my size. Cut it.
But! The sewing machine was not at home. But I really wanted to go out for a walk in new white shorts.
I decided that I would not wait for anything and no one and sewed the shorts by hand.
When I went out into the street in new shorts, there was no limit to my happiness and pride in myself.
In general, the moral of this fable is this: when you really want something, then no obstacles stand in the way. And if we lack something all the time: time, inspiration, a new sewing machine, then we don’t want it so much.
