Wat begon als het bedriegersyndroom, veranderde in vertrouwen en vereenvoudiging.
What started as imposter syndrome turned into confidence and simplification.
Toen ik voor het eerst als SLP begon, voelde ik me verloren. Ik had veel kennis over het diagnosticeren en beschrijven van stoornissen, maar ik had het gevoel dat ik heel weinig praktische kennis had over de behandeling. Ik voelde me een bedrieger, maar toch keken mijn patiënten naar mij voor antwoorden.
Toen ik populaire therapiematerialen tevoorschijn haalde die ik tijdens mijn universitaire opleiding had gezien, had ik moeite om te zien hoe ze het functioneren van mijn patiënt op betekenisvolle wijze zouden verbeteren. Ik begon dieper te graven in onderzoek en CEU's, en bleef ontdekken dat mijn vermoedens juist waren.
De afgelopen zeven jaar heb ik talloze uren besteed aan het leren toepassen van op bewijs gebaseerde principes in de manier waarop ik mijn therapie uitvoer. SMART-doelen die daadwerkelijk van toepassing zijn op de echte levens van mijn patiënten in plaats van op dubbelzinnige levens. Therapiesessies die zich richten op het ontwikkelen van strategieën voor de werkelijke participatiebehoeften van mijn patiënten, in plaats van op willekeurige woordenlijsten en werkbladen. En nu heb ik niet alleen vertrouwen in mijn kennis en vaardigheden, maar heb ik ook gezien dat mijn patiënten keer op keer gloeilampmomenten hadden met deze methoden.
Ik merkte dat ik keer op keer dezelfde dingen zei, maar de meeste van mijn patiënten hebben een zekere mate van geheugenstoornis en moesten dingen opschrijven. De strategieën die het meest effectief lijken, hebben vergelijkbare principes bij alle patiënten, waarbij de details persoonlijker zijn. Daarom heb ik deze hand-outs gemaakt om onze sessies te begeleiden, en ik kan eerlijk zeggen dat ik ze elke dag gebruik.
When I first started out as an SLP, I felt lost. I had lots of knowledge about diagnosing and describing disorders, but I felt as though I had very little practical knowledge about treatment. I felt like an imposter, yet my patients were looking to me for answers.
As I pulled out popular therapy materials I had seen throughout my graduate education, I struggled to see how they were going to meaningfully improve my patient's function. I began digging deeper into research and CEUs, and kept finding that my suspicions were correct.
Over the past seven years, I have spent countless hours learning how to apply evidence-based principles to how I conduct my therapy. SMART goals that actually apply to my patients' real lives instead of ambiguous ones. Therapy sessions that focus on developing strategies for my patients' real participation needs instead of random lists of words and worksheets. And now, I not only feel confident in my knowledge and skills, but I have seen my patients have lightbulb moments time and time again with these methods.
I found myself saying the same things over and over, but most of my patients have some level of memory impairment and needed things written down. The strategies that seem to be most effective have similar principles across patients, with the details being more personalized. So I created these handouts to help guide our sessions, and I can honestly say, I use them every day.