Wat is een CLUGSS, vraagt u zich misschien af?
Voordat de mensheid was uitgestorven...
Voordat symmetrie werd goedgekeurd...
Voordat er sprake was van vloeiende lijnen en evenwichtige verhoudingen…
Er waren nog wat restjes over.
Lang geleden, in een hemelse werkplaats waar wezens zorgvuldig werden gebeeldhouwd, bijgesneden en verfijnd, gaven de Scheppers de mensheid stukje voor stukje vorm.
Hier is de huid glad.
Daar zie je heldere ogen.
Symmetrie. Structuur. Intelligentie. Charme.
Maar creëren is een rommelig proces.
Er vielen kleine stukjes van de tafel.
Een beetje te brutaal.
Een extra vouw.
Een tand die niet op de juiste plek zit.
Een overbodige wimper.
Een persoonlijkheidskenmerk dat er niet helemaal bij paste.
En in plaats van ze weg te gooien…
Ze gleden van de rand van de tafel af.
Op de vloer.
De restjes werden verzameld.
Klonten samengeperst tot klonten.
Klontjes ontwikkelden stemmingen.
Stemmingen vormden meningen.
En in het schemerlicht onder de werkbank bewoog er iets.
De overgebleven warmte van de schepping zoemde nog in hen.
Ze waren onafgemaakt.
Ongepolijst.
Niet goedgekeurd.
Maar ze leefden nog.
Maar hier is het geheim:
Het waren geen fouten.
Dat waren de onderdelen die te veel karakter hadden om gladgestreken te worden.
What is a CLUGSS you may ask?
Before humans were finished…
Before symmetry was approved…
Before smooth edges and balanced proportions…
There were the leftovers.
Long ago, in a celestial workshop where beings were carefully sculpted, trimmed, and refined, the Makers shaped humanity piece by piece.
Smooth skin here.
Bright eyes there.
Symmetry. Structure. Intelligence. Charm.
But creation is messy.
Little scraps fell from the table.
A bit too much cheek.
An extra fold.
A misplaced tooth.
An unnecessary eyelash.
A personality trait that didn’t quite fit.
And instead of discarding them…
They slid off the edge of the creation table.
Onto the floor.
The scraps collected.
Clumps pressed into lumps.
Lumps developed moods.
Moods formed opinions.
And in the dim light beneath the workbench, something twitched.
The leftover warmth of creation still hummed in them.
They were unfinished.
Unpolished.
Unapproved.
But they were alive.
But here’s the secret:
They weren’t mistakes.
They were the parts that had too much personality to be smoothed out.