Een zachtere landingsplek.
A softer place to land.
The Quiet Between begon met een gevoel dat veel vrouwen volgens mij wel kennen, ook al weten ze niet altijd hoe ze het moeten uitleggen.
Je kunt een volkomen gewoon leven leiden en toch het gevoel hebben dat je erin verdwenen bent.
Je staat op, beantwoordt berichten, onthoudt wat iedereen nodig heeft, onderhoudt relaties, neemt beslissingen, lost problemen op en doet al het andere dat gedaan moet worden. Van buitenaf lijkt er misschien niets mis. Je functioneert. Je bent capabel. Je komt de dagen door.
En toch, ergens onder dat alles, kan er een stil gevoel sluimeren dat je al heel lang niet echt bij jezelf in de buurt bent geweest.
Misschien merk je het in een relatie, wanneer je beseft dat je de ander zo goed begrijpt dat je nauwelijks meer weet wat je zelf wilt. Misschien gebeurt het 's nachts, wanneer alles eindelijk stil is, maar je gedachten niet. Of misschien is er helemaal geen dramatisch moment. Je bent gewoon moe. Overweldigd. Een beetje losgekoppeld van jezelf. En je zou willen dat je ergens al die gevoelens kwijt kon.
Dat is de ruimte die ik wilde creëren met The Quiet Between.
Ik wilde geen zoveelste verzameling zelfhulpwerkbladen maken die vrouwen vertellen hoe ze rustiger, sterker, productiever, zelfverzekerder of beter in het leven kunnen worden. De meesten van ons besteden al genoeg tijd aan de vraag wat we anders zouden moeten doen.
Ik wilde dat deze pagina's meer het gevoel gaven alsof ik ergens in alle rust ging zitten en eindelijk kon zeggen: "Dit is wat er werkelijk met me aan de hand is geweest."
Soms heb je niet direct advies nodig. Je moet begrijpen waarom iets pijn doet. Waarom je een patroon blijft herhalen waarvan je dacht dat je er al overheen was gegroeid. Waarom nee zeggen je een schuldgevoel geeft. Waarom rust niet altijd rustgevend voelt. Waarom je van iemand kunt houden en jezelf toch kunt verliezen in diens nabijheid. Waarom je lichaam uitgeput kan aanvoelen, zelfs op dagen dat je ogenschijnlijk niet veel hebt gedaan.
En soms verandert er al iets als je eindelijk woorden vindt voor wat je al die tijd met je meedraagt.
Zo pak ik elke handleiding en elk werkboek dat ik hier maak aan. Ik begin met de daadwerkelijke ervaring – de gedachten die we meestal voor onszelf houden, de kleine momenten die we gemakkelijk over het hoofd zien, de vragen die opkomen wanneer alles om ons heen stil wordt.
Vervolgens gaan we voorzichtig de diepte in.
Het doel is niet om een compleet andere versie van jezelf te worden, maar om de persoon te begrijpen die je al bent.
Omdat ik denk dat we niet altijd een nieuwe les nodig hebben over hoe we onszelf kunnen verbeteren.
Soms hebben we stilte nodig om onszelf weer te kunnen horen.
Daar komt de naam The Quiet Between vandaan.
Het is die kleine ruimte tussen alles wat je voor anderen draagt en wat je zelf voelt. Tussen het lawaai van buiten en de stem in jezelf. Tussen de persoon die je hebt leren zijn en de persoon die je misschien langzaam weer aan het worden bent.
Ik hoop dat het openen van iets dat ik heb gemaakt niet aanvoelt als huiswerk.
Ik hoop dat het voelt alsof je een kopje thee zet, ergens comfortabel gaat zitten en een gesprek voert waarbij je niet hoeft uit te leggen waarom je je zo voelt.
Een plek waar niets van je wordt geëist.
Een klein beetje ruimte om jezelf beter te leren kennen.
En misschien ook om weer bij jezelf terug te komen.
De stilte tussen
Een zachtere landingsplek.
The Quiet Between began with a feeling I think many women know, even if they don’t always know how to explain it.
You can have a perfectly ordinary life and still feel like you’ve somehow gone missing inside it.
You get up, answer messages, remember what everyone needs, keep relationships together, make decisions, solve problems, and do all the things that need to be done. From the outside, nothing may look particularly wrong. You’re functioning. You’re capable. You’re getting through your days.
And yet, somewhere underneath all of that, there can be this quiet feeling that you haven’t really checked in with yourself for a very long time.
Maybe you notice it in a relationship, when you realize you’ve become so good at understanding another person that you barely know what you want anymore. Maybe it happens at night, when everything finally becomes quiet but your mind doesn’t. Or maybe there isn’t one dramatic moment at all. You’re simply tired. Overwhelmed. A little disconnected from yourself. And you wish you had somewhere to put all of it.
That is the space I wanted to create with The Quiet Between.
I didn’t want to make another collection of self-help worksheets telling women how to become calmer, stronger, more productive, more confident, or better at life. Most of us already spend enough time wondering what we should be doing differently.
I wanted these pages to feel more like sitting down somewhere quiet and finally being able to say, This is what has actually been going on with me.
Sometimes you don’t need advice immediately. You need to understand why something hurts. Why you keep repeating a pattern you thought you had outgrown. Why saying no makes you feel guilty. Why rest doesn’t always feel restful. Why you can love someone and still lose yourself beside them. Why your body can feel exhausted even on days when you seemingly haven’t done very much.
And sometimes, just finding words for what you’ve been carrying changes something.
That is how I approach every guide and workbook I create here. I start with the real experience first — the thoughts we usually keep to ourselves, the small moments that are easy to dismiss, the questions that tend to appear when everything else becomes quiet.
Then, gently, we go deeper.
Not toward becoming a completely different version of yourself, but toward understanding the person who is already there.
Because I don’t think we always need another lesson in how to improve ourselves.
Sometimes we need enough quiet to hear ourselves again.
That is where the name The Quiet Between comes from.
It is that small space between everything you carry for everyone else and what you feel yourself. Between the noise outside and the voice inside you. Between the person you learned to be and the person you may slowly be finding your way back to.
I hope that when you open something I’ve created, it doesn’t feel like homework.
I hope it feels like making a cup of tea, sitting down somewhere comfortable, and having the kind of conversation where you don’t have to explain why you feel the way you do.
A place where nothing is demanding anything from you.
Just a little room to understand yourself better.
And, perhaps, to come back to yourself.
The Quiet Between
A softer place to land.
