De onbiodegradeerbare aliens van de zee, en ik.
The unbiodegradable aliens of the sea, and me.
Toen ik tijdens het moessonseizoen naar Thailand ging, was ik verbijsterd over de hoeveelheid afval die aanspoelde op de oevers van de prachtige stranden. Ik begon het afval te verzamelen - mooie gekleurde plastic deksels, rietjes, aanstekers, regenjassen, touw, gloeilampen, tandenborstels en kinderspeelgoed. Mijn creatieve sappen stroomden als drijfhout over de Mekong.
Toen ik honderden aanstekers uit elkaar trok om een hangende mobiel te maken, staarde ik verbijsterd naar de sprankelende regenboogdarmen van componenten binnenin. Ik keek naar alle kleine onderdelen - de pastelkleurige plastic, de glanzende en doffe metalen, de rubberen ringen en piepkleine schuimcirkels - en ik wist dat dit mijn belangrijkste medium zou zijn.
In de loop van een paar maanden bevrijdden vrienden en ik letterlijk duizenden wegwerp sigarettenaanstekers van de stranden, waar ze na stormen bezaaid lagen, tussen chipspakketten en vislijn, piepschuimbrokken en slippers. We vulden vuilniszakken met zoveel mogelijk afval, ook al leek het soms zinloos.
Het mooie was om anderen hetzelfde te zien doen, hetzelfde te voelen. Hoewel we elk maar twee handen hadden, wilden we ze gebruiken voor het grotere goed. Toen kleine kinderen graag wilden helpen, gaf het me zo'n gevoel van gelukkige warmte - ze zijn tenslotte de toekomst en het is zo belangrijk dat we hen leren hoe ze voor de wereld om hen heen moeten zorgen.
Dus mijn Ocean Alien-missie is om mensen te laten praten en nadenken over vervuiling, en welke kleine acties we kunnen ondernemen om de stroom te vertragen. Ik wil schoonheid creëren uit afval en onderweg anderen inspireren.
Voor meer van het verhaal, proces en foto's kun je hier op instagram bij me terecht: @ocean_alien
Bedankt dat je de tijd hebt genomen om dit te lezen, en vrede voor jou en de planeet die we bewonen.
When I went to Thailand during the monsoon season, I was flabbergasted with the amount of rubbish that washed up on the shores of its beautiful beaches. I began to collect the rubbish - pretty coloured plastic lids, straws, lighters, raincoats, rope, light bulbs, toothbrushes and children's toys. My creative juices were flowing like flotsam down the Mekong.
When I pulled apart hundreds of lighters to make a hanging mobile, I gazed transfixed at the sparkly rainbow guts of components inside. I looked at all the little parts - the pastel-candy plastics, the shiny and dull metals, the rubber rings and teeny foam circles - and I knew this would be my main medium.
Over the course of a few months, friends and I liberated literally thousands of disposable cigarette lighters from the beaches, where they lay strewn after storms, among chip packets and fishing line, polystyrene foam chunks and flip flops. We filled garbage bags with as much waste as we could, even though it seemed futile at times.
The beauty was seeing others doing the same, feeling the same. Although we each had only two hands, we wanted to use them for the greater good. When small children were eager to help, it gave me such a feeling of happy warmth - after all, they are the future, and it's so important that we teach them how to care for the world around them.
So my Ocean Alien mission is to get people talking and thinking about pollution, and what small actions we can take to slow the flow. I want to create beauty from waste, and inspire others along the way.
For more of the story, process and pics, you can come hang with me here on instagram: @ocean_alien
Thank you for taking the time to read this, and peace to you and the planet we inhabit.
