PatternsWithAPast

Ik kom uit een familie van fantastische naaisters! Een oudtante was modeontwerpster in Los Angeles in de jaren 40 en 50. Mijn oudste tante was haar patroonmaakster en mijn moeder was haar 'proefmeisje'. Het spreekt voor zich dat ik behoorlijk verwend was als het om mijn garderobe ging. Ik herinner me dat ik ontwerpen tekende die ik wilde hebben, mijn schets aan mijn tante gaf en in ruil daarvoor een papieren patroon kreeg. Best handig, toch? Mijn moeder en ik gingen altijd stoffen kopen in het kledingdistrict van Los Angeles, waar ze haar enorme kennis van stoffen met me deelde. Daar ben ik haar zo dankbaar voor. Ik leerde thuis naaien toen ik vijf was. Ik kon niet op het krukje zitten en het kniepedaal indrukken, dus mijn vader paste de machine aan zodat ik het wel kon. De enige strikte regel was: ik mocht de machine NIET gebruiken tenzij mijn moeder thuis was! Ze maakte me doodsbang door me te herinneren aan haar 'naai-ongeluk', waarbij de naald van de elektrische naaimachine bij oudtante Jeanne dwars door het topje van mijn moeders vinger was gegaan! Hoewel we thuis wel een professionele naaimachine gebruikten... was haar verhaal genoeg om te weten dat het geen speelgoed was. Helaas heb ik de patroonmaakvaardigheden van mijn tante Alice nooit geleerd... ik was volledig afhankelijk van haar om haar magie te laten werken. Ik heb wel een paar handige naaitechnieken van haar geleerd.

In mijn eerste jaar van de middelbare school smeekte ik mijn moeder om me een jurk te laten kopen. Met tegenzin gaf ze toe en gingen we naar het enige warenhuis in de stad dat kleding voor tieners verkocht. Om een lang verhaal kort te maken... ik kwam thuis met niets anders dan een volle maag van de lunch bij Jack's Salad Bowl! Alles wat ik paste was veel te groot, en ze wilde niets kopen omdat ze het dan moest laten vermaken. Bovendien was de kwaliteit niet goed – patronen kwamen nooit overeen, naden waren niet netjes afgewerkt en zo ging het maar door. Tot op de dag van vandaag ben ik een pietje precies als het gaat om het matchen van ruiten en strepen in kleding. Ik ben zo teleurgesteld in de kleding van tegenwoordig... zelfs de dure mode... heeft opvallende, niet-overeenkomende zij- en middennaden! Ik word er gek van als ik een kledingstuk van 300 dollar zie met ruiten die niet op elkaar aansluiten. Het ergste is dat de meeste mensen tegenwoordig niet meer weten hoe kwaliteit eruitziet en aanvoelt.

Hoe dan ook... ik ben tot ver in mijn vijftiger jaren blijven naaien. Toen ik van Zuid-Californië naar New York verhuisde, was ik dolblij dat ik toegang had tot het kledingdistrict en ging ik er wekelijks heen om al mijn favoriete winkels te bezoeken en te kijken welke restpartijen en onverkochte voorraad er binnenkwamen. Ik herinner me telefoontjes van Lou van mijn favoriete winkel: "Tanya... je moet echt even langskomen om te zien wat er net binnen is gekomen!" Dat was genoeg om me te laten stoppen met wat ik ook aan het doen was en er meteen heen te rennen om de boel te bekijken.

Hoe dan ook... ik woon niet meer in New York en mijn leven is zo ingericht dat ik niet zoveel kleding nodig heb als in mijn "professionele werkperiode". Toen ik verhuisde, gaf ik mijn geliefde Viking/Husqvarna-naaimachine, die ik begin jaren 70 nieuw had gekocht, aan mijn schoonmaakster in New York. Zij stuurde hem terug naar haar familie in Polen. Ik had die machine al sinds 1970! Hij heeft me goed gediend. Ik hoop alleen dat ze er goed gebruik van hebben kunnen maken.

De meeste patronen die ik hier verkoop, komen uit mijn persoonlijke collectie. Veel ervan zijn ongebruikt en in perfecte staat. Als je het snapt... dan snap je het wel! Af en toe struin ik kringloopwinkels af op zoek naar patronen en heb ik soms geluk. Maar ik ben erg kieskeurig over wat ik meeneem... oog voor detail zit in mijn bloed.

Dus... nu weet je iets meer over mij en hoe ik hier ben gekomen. Ik hoop dat je met plezier rondkijkt en winkelt als je de kans krijgt. Het maakt me zo blij om mijn geliefde patronen een nieuw thuis te geven. En zoals altijd vind ik het geweldig om jullie creaties te zien die jullie met de patronen hier maken.

Bedankt voor uw aankoop!

T

I come from a long line of fabulous sewists! A great aunt was a fashion designer in Los Angeles in the 40s and 50s. My oldest aunt was her pattern-maker and my mom was her "sample girl." Needless to say, I was quite spoiled when it came to my wardrobe. I remember drawing designs that I wanted, passing my sketch off to my aunt and in return I received a paper pattern. Pretty nifty...no? My mom and I would always shop for fabric in the garment district of Los Angeles where she shared her wealth of fabric knowledge along the way. So grateful for that. I learned to use the machine at home when I was five. I couldn't sit on the stool and push the knee pedal so my dad rigged the machine so it worked for me. The one strict rule...I could NOT use the machine unless my mom was home! She scared the liver out of me reminding me of her "sewing accident" where the needle of the power machine at Great Aunt Jeanne's went right through the tip of my mom's finger! While we did use a commercial power machine at home...her story was enough to know it wasn't a toy. Sadly, I never learned my auntie Alice's pattern-making skills...I depended on her to work her magic. I did pick up some tailoring gems from her along the way though.

In my freshman year of high school, I begged my mom to let me buy a dress. She gave in reluctantly and off we went the the only department store in town that had junior style clothes. Long story short...I came home with nothing other than a full-tummy from the lunch we had at Jack's Salad Bowl! Everything I tried on was way too big, and she refused to buy something and then have to alter it. Also the quality was not good -- patterns never matched, seams were not finished as they should have been and so much more. To this day, I am a stickler for matching plaids and stripes in any garment. I am so disappointed in the clothes today...even the high-end fashion...has glaring non-matching side and center seams! Makes me crazy to see a $300 item with checks that don't line up. The sadder things is that most people don't really know what quality looks and feels like these days.

Anyhow...I continued my sewing long into my 50s -- when I moved to NYC from SoCal I was thrilled to have access to the garment district and made weekly sojourns there to visit all my special shops and see what mill ends and dead stock made an appearance. I remember calls from Lou at my number one spot "Tanya...you've got to come in and see what just came in!" That was enough to make me stop whatever it was I was doing and high-tail it down to check things out.

Anyhow...no longer living in NYC my life is such that I don't need many clothes like I did when I was in my "professional working era." When I moved, I gave my well-loved Viking/Husqvarna machine that I bought new in the early 70s to my cleaning lady in NYC. She sent it back to her family in Poland. I had that machine since 1970! Served me well. I just hope they were able to put it to good use.

Most of the patterns I sell here are from my personal collection. Many are uncut and unused and in perfect condition. It you know...you know! On occasion I scout thrift shops for patterns and sometimes get lucky. But I am very discerning about what I leave with...stickler for detail makes up my soul.

So...now you know a bit about me and how I got to this point. I do hope you enjoy browsing and shopping when you get the chance. It makes me so happy to send off my long-loved patterns to new homes. And, as always I love to see your makes from the patterns you find here.

Thanks for shopping!

T