AtelierGerrits

Une orfèvre néerlandaise en France

Maurs, France 7 Sales On Etsy since 2018

5 out of 5 stars (6)

AtelierGerrits

Une orfèvre néerlandaise en France

Maurs, France | 7 Sales

All Items

Marieke

Contact shop owner

Marieke

Announcement    ARMBANDEN!
Koningsschakel - Hook & Eye - Zilveren armbandje - Bedeltje voor zilveren armbandje

Announcement

Last updated on Aug 13, 2017

ARMBANDEN!
Koningsschakel - Hook & Eye - Zilveren armbandje - Bedeltje voor zilveren armbandje

Reviews

Average item review
5 out of 5 stars
(6)
See reviews that mention:
quality 3 shipping 3 customer service 4

About AtelierGerrits

Sales 7
On Etsy since 2018

Van flamenco naar wals

Januari 2012, Spanje, halverwege de middag.
Mijn man en ik overwinteren hier in het vakantiehuis van kennissen. We zitten aan de rand van een steile heuvel en kijken uit over het dal beneden. Het is de afgelopen weken nogal koud geweest, maar nu is het heerlijk.
Ik loop mezelf al een tijd voor de voeten. Jaren geleden liep ik vast in de gezondheidszorg, daarna heb ik van alles ondernomen. Ik ben aan de slag gegaan als vertaler, mijn man en ik hebben geprobeerd een camera die visitekaartjes bedrukt aan de man te brengen, we hebben onderzocht of het loont om edelstenen uit Brazilië te importeren.
‘Ik weet ’t even niet,’ verzucht ik, ‘jij kunt gaan schrijven.’ Ik kijk kort opzij naar mijn echtgenoot die tevreden de verte in tuurt.
‘Tsja,’ zegt hij.
‘Ik wil wat ondernemen, iets doen.’
‘Dat snap ik,’ zegt hij, ‘maar het importeren en verkopen van edelstenen wordt niks, hoe leuk dat ook zou zijn. Misschien toch terug de gezondheidszorg in? Wat minder heftig deze keer?’
‘Ik heb daar gewoon geen plezier meer in’, zeg ik tegen mijn man.
‘Jammer,’ zegt hij, ‘maar ik kan het me wel voorstellen. Als je het gevoel krijgt dat het een routine wordt, dan is er –juist met dat werk- iets goed mis.’
‘Routinematig zorg verlenen kan niet, dat botst,’ beaam ik, ‘en ik begon ik het werk teveel mee naar huis te nemen, ik kwam er niet van los. Maar wat dan?’
‘Bijscholen? Iets anders in de zorg?’
‘Tien jaar geleden misschien, nu niet meer. Bovendien wil ik juist uit de zorgverlening.’
Er valt een stilte. In de diepte stroomt een riviertje, er lopen mensen langs de oever en over de boogbrug in de verte rijdt zo nu en dan een auto.
‘Je vertelt zo nu en dan met enthousiasme over de tijd in Rio de Janeiro, over de kunstmarkt en de kunstenaars daar. Kun je daar wat mee?’
‘Tsja, de kunstmarkt van Copacabana . Dat was leuk. Ik verkocht het werk van anderen, maar dat ging best goed. Dat is wel héél erg lang geleden.’
‘Sieraden toch? Zilver? Ik dacht dat je ook hielp met maken.’
‘Voornamelijk poetsen en nog eens poetsen.’
‘Wilde je niet zelf wat maken?’
‘Jawel,’ zeg ik, ‘maar daar was de gelegenheid niet voor en bovendien kan ik dat niet.’
‘Niet?’
‘Nee, dat kan ik niet,’ mopper ik, ‘daar moet je artistiek voor zijn, je moet kunnen tekenen en je moet technisch inzicht hebben.’
‘Heb je ooit iets getekend?’ vraagt mijn echtgenoot.
‘Nee,’ zeg ik. ‘Wel heb ik van die Braziliaanse vriendschapsbandjes gemaakt.’
‘En die waren erg gewild, begrijp ik’ zegt hij. ‘Trouwens, met dat technisch inzicht loopt het ook wel los. Weet je nog hoe we samen dat buitenboordmotortje uit elkaar haalden? Jij had donders snel door hoe het in elkaar zat.’
‘Ik ben niet artistiek genoeg,’ zeg ik koppig.
‘Da’s waar,’ zegt mijn man. Overdonderd en halfbakken verontwaardigd kijk ik opzij. Hij grijnst, er valt een stilte, we kijken naar de mensjes in de diepte.

‘Ik wilde ooit, lang geleden, edelsmid worden, sieraden van zilver maken,’ herinner ik me plotseling, onverwacht, als of ik wakker word na een droom.
‘Is dat zo?’ vraagt mijn man verbaasd. ‘Wanneer dan?’
‘Toen ik op de Middelbare School zat,’ zeg ik.
‘Jeetje, ‘ zegt hij, ‘dat wist ik niet, zo lang al, wat leuk. Misschien moet je daar iets mee doen.’
Iets binnenin me begint te borrelen; enthousiasme, een idee, een plan.
‘Maar…’ zeg ik.
‘Ja, ja,’ zegt mij echtgenoot. ‘Niemand is ooit geboren als volleerd edelsmid.’
Het begint af te koelen, we staan op, voorzichtig om niet naar beneden te glibberen. Op weg naar huis rapen we sinaasappels en walnoten van de grond. Nog diezelfde avond, in dat vakantiehuis in Spanje, kijk ik wat er op het internet wat er aan cursussen op het gebied van edelsmeden bij ons in de buurt in Holland, wordt aangeboden.
’t Is begonnen.

Cursussen edelsmeden zijn niet dik gezaaid in de Achterhoek. Ik moet een halfjaar geduld hebben voor ik kan beginnen: edelsmeden voor beginners. Met een crème brûlée brander, de ijzervijltjes en de dremel van mijn man ga ik aan de slag aan de keukentafel. Ik leer dat soldeer soms helemaal niet wil smelten, of verdwijnt, en er soms op wonderbaarlijke wijze twee deeltjes zilver aan elkaar blijven zitten. Het feest der verwondering, tijd voor een volgende versnelling.
Weer een cursus edelsmeden van driekwart jaar, nu van een vakman met een andere specialiteit. Tijdens deze cursus maak ik ook kennis met titanium. In de tuin construeren we een werkplaats en ik koop het een en ander aan gereedschap. De propaanbrander maakt het gedrag van soldeer een stuk beter voorspelbaar, mijn man krijgt zijn dremel terug: ik heb een hangmotor voor mijn verjaardag gekregen. Ik begin mijn fouten te begrijpen en er van te leren, maar het is bovenal een feest van kleine succesjes. De tijd van knutselen is voorbij.

Ik ga naar de kennismakingsdag voor de Beroepsopleiding Edelsmeden in Zeist. De docent spreekt de belangstellenden toe: ‘Wanneer je aan deze opleiding wilt beginnen, zul je alle afspraken voor tenminste de komende drie jaar af moeten zeggen en annuleer je je vakantiereisjes. Eventuele partners moeten bereid zijn het huishouden te doen…’
Ik leer edelsmeden, mijn man schrijft zijn boek, we doen samen de afwas.

Nu, ten tijde van dit schrijven, weet ik dat ik destijds, daar in Spanje, de goede weg ben ingeslagen.
Ik ben inmiddels gediplomeerd, en mag me Meester Edelsmid noemen. Ik woon in Frankrijk, heb mijn eigen bedrijf en werk hier als zelfstandig edelsmid in mijn atelier, dat zich bevindt in de oude stallen van ons Middeleeuwse huis. Hier voel ik me thuis.
De eindeloze diversiteit in technieken, gereedschappen en mogelijkheden maken dat edelsmeden voor mij het mooiste vak is dat er bestaat.

(Auteur: Bas Mol)


From flamenco to flame

January 2012, Spain, mid-afternoon.
My husband and I spend the winter here in the holiday home of friends. We sit on the rim of a steep hillside with a view of the valley below. It has been chilly in recent weeks, but now it's lovely.
I stood in my own way for some time. Years ago I got bogged down working in health care, and following that I did all sorts of things. I worked as a translator, my husband and I tried to market a camera that prints on business cards, we investigated whether it would be profitable to import gems from Brazil.
‘I just don’t know right now,’ I sigh, ‘you can always go and write. ’I glance aside at my husband, who happily gazes into the distance.’Tcha’, he says.
‘I want to take on something, do something.’
‘That I understand,’ he says, ‘but the import and sale of gems is not going to work, however much fun that could have been. Maybe back into the health care business? A little less hefty this time?’
‘I just don't enjoy that anymore', I say to my husband.
‘It's a pity,’ he says, ‘but I can imagine it. If you get the feeling that it’s just a routine job, then -especially with that type work- something’s badly wrong.’
'Routine and healthcare don’t combine,’ I admit, ‘they clash. And I took too much of it home, couldn't get away from it. But then what?’
‘Supplementary training? Something else in care?’
‘Ten years ago perhaps, not now. What's more, I want to get away of the care environment.’
We sit in silence. In the distance below a small river flows, people walking along the banks and occasionally a car drives over the arch bridge beyond.
‘Every now and then you talk enthusiastically about the time in Rio de Janeiro, about the art market and the artists there. Can’t you do something with that?’
‘Tcha, the art market of Copacabana . Those were the days. I sold the work of others, but it went pretty well. That was a very long time ago.’
‘Jewellery wasn’t it? Silver? I thought you also helped making it.’
‘Polishing, polishing and above all: polishing.’
‘Didn't you ever want to make something yourself?’
‘Of course,' I say, 'but there was no opportunity and besides: I can't.'
‘Not?’
‘No, I can't,' I grumble, 'you have to be artistic for that, you have to be able to draw and you have to have technical insight.'
‘Did you ever draw something?’
‘No,' I say. ‘I did make those Brazilian friendship-bracelets, though.’
‘And those were quite sought-after, I understand’ he says. ‘By the way, there is not much amiss with that technical insight of yours. Do you remember how we disassembled that outboard engine together? You quickly enough caught on to how it works.’
‘I'm not artistic enough', I insist stubbornly.
‘That's true', my husband agrees. Indignant and half-baked insulted, I look aside. He grins, there is a silence, we look at the people below.

‘I once wanted to become a goldsmith, long time ago, make jewellery out of silver', I remember suddenly, unexpectedly, as if I wake up from a dream.
‘Is that so?' my husband asks in amazement. 'When was that?
‘When I was in high school', I say.
‘Gosh,' he says, 'I didn't know that, for such a long time, fancy that. Maybe you should do something about it.’
Something inside me starts bubbling; enthusiasm, an idea, a plan.
'But...', I say.
‘Sure.' says my husband. ‘No one was ever born an accomplished goldsmith.’
It starts to chill, we get up, careful not to slide down the slope. On our way home we gather oranges and walnuts from under the trees. That very same evening, in that holiday home in Spain, I look up what is offered on the internet in the way of goldsmithing-courses near where we live in Holland.
It has begun.

Courses goldsmith are not in abundance in the Dutch Achterhoek. I have to be patient for six months before I can start: goldsmithing for beginners. With a crème brûlée burner, my husband’s iron files and his dremel-grinder, I set to work at the kitchen table. I find that solder either does not melt at all or disappears and that sometimes, miraculously, two pieces of silver stay put together. A feast of wonder, time to gear up.
I take another three quarter year goldsmiths' course, this one by a craftsman with another specialty. During this course I also get to know titanium. We build a workshop in the garden and I buy some tools. The propane burner makes the behaviour of solder a lot more predictable, my husband gets his dremel back: I got a flexible shaft motor for my birthday. I am beginning to understand my mistakes and learn from them, but above all it is a feast of small successes. The time of tinkering is over.

I'm going to go to the introductory day for the Vocational Training Goldsmithing in Zeist. The teacher addresses the interested parties: 'If you want to start this program, you will have to cancel all appointments for at least the next three years and cancel your holiday trips. Partners, if any, must be prepared to run the household…’
I learn goldsmithing, my husband writes his book, together we do the dishes…

Now, at the time of writing, I know that at the time, in Spain, I was on the right track.
I am now a graduate and may call myself Master Goldsmith. I live in France, have my own business and work here as an independent goldsmith in my studio, which is located in the old stables of our medieval house. This is where I feel at home.
The endless diversity of techniques, tools and possibilities makes that to me goldsmithing is the most beautiful profession that exists.

Around the web

Shop members

  • Marieke

    Eigenaar

    In spring 2018 I moved from the Netherlands to a gentle hamlet in the south of France. In the old stables of our 500 year old house I made my studio. I like to work with silver, and sometimes with titanium. Gems may find their place in a design. I p

Shop policies

More information

Last updated on Sep 4, 2018
Seller details