Ik ben niet begonnen met het ontwerpen van politieke kleding en accessoires omdat het trendy of winstgevend was. Ik ben ermee begonnen omdat zwijgen zwaarder voelde dan gezien worden.
De eerste keer dat ik thuiskwam en in het openbaar een Obama-T-shirt droeg, had ik niet verwacht dat het tot een confrontatie zou leiden. Maar dat gebeurde wel. Ik heb ruzie gehad met rechtse mensen die het niet alleen met me oneens waren, maar die me vertelden dat ik doodgeschoten moest worden vanwege wat ik droeg. Geen gefluisterde beledigingen. Geen rollende ogen. Directe, hatelijke woorden bedoeld om te intimideren en te censureren. Zulke momenten maken één ding heel duidelijk: kleding kan krachtig zijn. Krachtig genoeg om mensen zich bedreigd te laten voelen door ideeën, mededogen en vooruitgang.
Die momenten hebben me niet verbitterd en vol haat gemaakt. Ze hebben juist duidelijk gemaakt wie ik ben.
Ik ben ook uitgelachen in het openbaar toen ik naast mijn transgender vriendin liep – bespot, aangestaard, behandeld alsof we iets waren om belachelijk te maken, simpelweg omdat we bestonden. Iedereen die zegt dat discriminatie niet bestaat, heeft die spanning nog nooit gevoeld, dat besef dat je veiligheid plotseling wordt afgewogen tegen de vooroordelen van iemand anders. Je herinnert je die momenten. Ze blijven je bij.
En toch heb ik zelfs op die momenten altijd geprobeerd te begrijpen waar mensen vandaan komen.
Ik ben een empathisch persoon. Dat betekent niet dat ik haat goedpraat of accepteer. Het betekent dat ik me in de schoenen van een ander kan plaatsen en kan inzien dat angst, misinformatie en woede vaak aangeleerd, geërfd of voortkomen uit pijn. Empathie maakt me niet zwakker – het maakt mijn boodschap juist sterker. Ik creëer niet alleen vanuit woede; ik creëer vanuit begrip. Vanuit de overtuiging dat verandering plaatsvindt wanneer mensen gedwongen worden ideeën onder ogen te zien die ze nooit eerder hebben durven overwegen.
Daar komen mijn ontwerpen vandaan.
Elk shirt, elke pet en elk accessoire dat ik maak, is een statement: dat zichtbaarheid ertoe doet, dat liefde geen toestemming nodig heeft en dat politieke expressie een mensenrecht is. Mijn kleding gaat niet over provoceren om het provoceren zelf, maar over luid en duidelijk aanwezig zijn in een wereld die gemarginaliseerde mensen voortdurend vertelt dat ze stiller, kleiner en minder zichtbaar moeten zijn.
Ik weet hoe het voelt om het doelwit te zijn. Ik weet hoe het voelt om een ruimte binnen te lopen en meteen vijandigheid te voelen. Ik weet ook hoe het voelt om gesteund te worden door vreemden die knikken, glimlachen of zachtjes zeggen: "Wat een leuk shirt heb je." Die momenten zijn net zo belangrijk. Ze herinneren me eraan dat voor elke luide stem van haat er talloze mensen zijn die zich gezien voelen omdat iemand anders de moed had om zich uit te spreken.
Mijn uiteindelijke doel gaat verder dan kleding.
Ik wil dat dit merk iets teruggeeft. Ik wil geld inzamelen voor de LGBTQ+-gemeenschap en voor anderen die in de marge staan – mensen die behoefte hebben aan middelen, veiligheid, belangenbehartiging en hoop. Ik wil dat mijn werk zichtbaarheid omzet in concrete steun en expressie in actie. Als een shirt een gesprek op gang kan brengen, kan het ook helpen bij de financiering van een opvanghuis, een non-profitorganisatie steunen of iemand eraan herinneren dat hij of zij er niet alleen voor staat.
Dit is voor mij een persoonlijke kwestie. Dat zal het altijd blijven.
Ik creëer omdat ik me bedreigd voel.
Ik creëer omdat ik ben uitgelachen.
Ik creëer omdat ik intens liefheb.
Ik creëer omdat empathie mijn kompas is.
En ik creëer omdat de wereld niet verandert als mensen in hun comfortzone blijven, maar als gewone mensen besluiten om zichzelf te zijn, zelfs als dat moeilijk is.
Dit is niet zomaar kleding.
Het is een ervaring uit de praktijk.
Het is verzet.
I didn’t start creating political clothing and accessories because it was trendy or profitable. I started because staying silent felt heavier than being seen.
The first time I went home and wore an Obama T-shirt in public, I didn’t expect it to become a confrontation. But it did. I’ve been in arguments with right-wing individuals who didn’t just disagree with me—they told me I should be shot for what I was wearing. Not whispered insults. Not eye-rolls. Direct, hateful words meant to intimidate and silence. Moments like that make something very clear: clothing can be powerful. Powerful enough to make people feel threatened by ideas, compassion, and progress.
Those moments didn’t harden me into hatred. They clarified who I am.
I’ve also been laughed at in public while walking beside my transgender girlfriend—mocked, stared at, treated like we were something to ridicule simply for existing. Anyone who says discrimination isn’t real has never felt that heat, that awareness that your safety is suddenly being weighed against someone else’s prejudice. You remember those moments. They stay with you.
And yet, even in those moments, I’ve always tried to understand where people are coming from.
I’m an empath. That doesn’t mean I excuse hate or accept it. It means I can put myself in someone else’s shoes and recognize that fear, misinformation, and anger are often taught, inherited, or born from pain. Empathy doesn’t make me weaker—it makes my message stronger. I don’t create from rage alone; I create from understanding. From the belief that change happens when people are forced to confront ideas they’ve never been encouraged to consider.
That’s where my designs come from.
Every shirt, hat, and accessory I create is a statement: that visibility matters, that love doesn’t need permission, and that political expression is a human right. My clothing isn’t about provoking for the sake of provoking—it’s about existing loudly in a world that constantly tells marginalized people to be quieter, smaller, and less visible.
I know what it feels like to be targeted. I know what it feels like to walk into a space and immediately sense hostility. I also know what it feels like to be supported by strangers who nod, smile, or quietly say, “I like your shirt.” Those moments matter just as much. They remind me that for every loud voice of hate, there are countless people who feel seen because someone else dared to speak up.
My ultimate goal goes beyond clothing.
I want this brand to give back. I want to help raise money for the LGBTQ+ community and for others who are pushed to the margins—people who need resources, safety, advocacy, and hope. I want my work to turn visibility into tangible support, and expression into action. If a shirt can start a conversation, it can also help fund a shelter, support a nonprofit, or remind someone they aren’t alone.
This is personal for me. It always will be.
I create because I’ve been threatened.
I create because I’ve been laughed at.
I create because I love deeply.
I create because empathy is my compass.
And I create because the world doesn’t change when people stay comfortable—it changes when ordinary people decide to show up exactly as they are, even when it’s hard.
This isn’t just clothing.
It’s lived experience.
It’s resistance.