Een eenvoudige armband
One Simple Bracelet
Op 3 februari 2002 kreeg ik mijn tweede kind, Zoe Rayanne. Ze was perfect, tien vingers en tenen, en heldere mooie ogen. Na slechts een paar dagen thuis te zijn geweest, merkte ik een verandering in Zoe. Artsen ontdekten dat ze een infectie in haar hersenen had. Er was geen genezing, ze had onomkeerbare hersenschade. We moesten afscheid nemen na haar maar 9 dagen te hebben gehad. 12 februari 2002 werd een dag die mijn leven veranderde. Het veranderde elk deel van mij. Ik werd een betere moeder, vrouw en vriend. Ik heb geleerd om elk deel van het leven te koesteren. In het begin zocht ik alle steun die ik kon vinden. Door de jaren heen vond ik het makkelijker om hulp te vinden om met mijn verdriet om te gaan. Zwangerschap en verlies van baby's is iets geworden waar mensen eindelijk over praten. Ik ben lid geworden van een club waar niemand bij wil zijn. Ik werd lid van de babyverliesgemeenschap. Een paar jaar geleden kwam ik een groep tegen die roze en blauwe armbanden aanbood om in oktober te dragen voor de maand van de zwangerschap en het verlies van baby's. Iets aan het dragen van dit armbandje gaf me kracht. Ik werd elke ochtend wakker en zag mijn pols terwijl ik mijn tanden poetste en dacht aan Zoe. Deze eenvoudige stukjes draad zouden mijn dag beginnen met een glimlach. Zo werd Simple Threads of Hope geboren. Ik wil anderen de kans bieden om te glimlachen. Bewustzijnsarmbanden zijn eenvoudig, maar hun impact kan diepgaand zijn. Deze eenvoudige armband kan deuren openen voor gesprekken en bewustzijn brengen over moeilijke onderwerpen.
On February 3, 2002 I had my second child, Zoe Rayanne. She was perfect, ten fingers and toes, and bright beautiful eyes. After only being home a couple of days I noticed a change in Zoe. Doctors discovered that she had an infection in her brain. There was no cure, she had irreversible brain damage. We had to say goodbye after only having her for 9 days. February 12, 2002, became a day that changed my life. It changed every part of me. I became a better mother, wife, and friend. I learned to cherish every part of life. In the beginning I reached out for any support I could find. Through the years I found it easier to find help to deal with my grief. Pregnancy and Infant loss has become something that people finally talk about. I joined a club that no one wants to be in. I became a member of the infant loss community. A few years ago I came across a group who offered pink and blue bracelets to wear in October for Pregnancy and Infant Loss Awareness month. Something about wearing this little bracelet empowered me. I’d wake up every morning and see my wrist as I brushed my teeth and remember Zoe. These simple pieces of thread would start my day with a smile. That’s how Simple Threads of Hope was born. I want to offer others an opportunity to smile. Awareness bracelets are simple but their impact can be profound. This simple bracelet can open doors for conversations and bring awareness to difficult topics.