Negatieve fotografie, een blik in de ziel.
Negative photography, a look into the soul
Ik ben een fotograaf die voornamelijk werkt met negatieve beelden. Ik ben gefascineerd door de manier waarop inversie niet alleen het uiterlijk van een scène verandert, maar ook de sfeer. In negatieve fotografie worden licht en schaduw omgekeerd, vertrouwde plekken worden onbekend en verborgen details komen aan het licht die bij een normale weergave vaak over het hoofd worden gezien.
Ik ervaar de wereld soms op een manier die op een vergelijkbare manier omgekeerd aanvoelt. Ik ben autistisch, en dat beïnvloedt hoe ik patronen, contrasten, emoties en de omgeving waarneem. Ik merk vaak dingen op die anderen missen, of voel me sterk verbonden met ruimtes die een gevoel van stilte, isolatie of intensiteit uitstralen. Negatieve fotografie is de visuele taal die ik het dichtst in de buurt heb gevonden om die waarnemingservaring te beschrijven.
Ik voel me vooral aangetrokken tot desolate of stille omgevingen, plekken die leeg, verweerd of emotioneel beladen aanvoelen. Deze ruimtes weerspiegelen vaak innerlijke gevoelens van eenzaamheid of introspectie die moeilijk onder woorden te brengen zijn, maar gemakkelijker te vertalen zijn door middel van beelden. In plaats van dat gevoel te vermijden, onderzoek ik het door middel van compositie, contrast en omkering.
Ik fotografeer ook graffiti en straatmarkeringen, deels om ze te bewaren als een vorm van tijdelijke openbare kunst. Deze markeringen veranderen voortdurend, ze worden bedekt, uitgewist of aangetast door de tijd, en door ze te fotograferen documenteer ik uitingen die anders zouden verdwijnen. Ik ben geïnteresseerd in die spanning tussen permanentie en vergankelijkheid, zichtbaarheid en verdwijning.
Met mijn werk probeer ik vertrouwde omgevingen op een ietwat ontwrichte manier weer te geven, die nog steeds herkenbaar maar veranderd is. Negatieve beelden stellen me in staat om de ruimte tussen wat gezien en wat gevoeld wordt, tussen documentatie en interpretatie, te verkennen.
I am a photographer working primarily with negative imagery, drawn to the way inversion changes not just how a scene looks, but how it feels. In negative photography, light and shadow are reversed, familiar places become unfamiliar, and hidden details emerge that are often overlooked in standard viewing.
I experience the world in a way that feels similarly inverted at times. I’m autistic, and that shapes how I perceive patterns, contrast, emotion, and environment. I often notice what others miss, or feel deeply attuned to spaces that carry a sense of stillness, isolation, or intensity. Negative photography is the closest visual language I’ve found to describe that experience of perception.
I am especially drawn to desolate or quiet environments, places that feel empty, weathered, or emotionally heavy. These spaces often reflect internal states of loneliness or introspection that are difficult to put into words but easier to translate through imagery. Rather than avoiding that feeling, I explore it through composition, contrast, and inversion.
I also photograph graffiti and street markings, in part to preserve them as a form of temporary public art. These markings exist in a constant state of change, covered, erased, or weathered by time, and photographing them becomes a way of documenting expressions that might otherwise disappear. I’m interested in that tension between permanence and impermanence, visibility and erasure.
Through my work, I aim to present familiar environments in a way that feels slightly displaced, still recognizable, but altered. Negative imagery allows me to explore that space between what is seen and what is felt, between documentation and interpretation.
