Kogamina is een jong onafhankelijk label voor dames die van stof en kleuren houden!
Kogamina is a young independent label for ladies who love fabric and colors !
Er is een nummer genaamd "Diamonds are a girls best friend" van Marilyn Monroe.
en ik geloof dat dat ook tassen zijn!
Ik ben een van die meisjes die al van kinds af aan van tassen houdt.
Ik koos Kiki-Lala (sanrio) Boston tas als mijn eerste reistas toen ik 5 jaar oud was.
Na het betreden van een basisschool heb ik altijd pochette bij me met zakdoek en tissuepapier. Het was mijn ochtendmissie om ze af te stemmen op mijn kleding. In Japan moeten we een in leer gemaakte rugzak genaamd randoseru (wikipedia.org/wiki/Randoseru) dragen tijdens de hele basisschoolperiode (6 jaar!). Ik verzorgde de mijne met liefdesveeg van de regendruppel, deed soms wasborstel met doek etc, zodat mijn randoseru nog steeds als een gloednieuwe was, zelfs op mijn afstudeerdag.
Ik hou ook wel eens van deze super merk tassen, maar toch geef ik de voorkeur aan de tassen waar ik liefde en warmte van kan voelen, en ik hou ook van een beetje kitch.
Maar het belangrijkste voor mijn taskeuze is om licht te zijn omdat ik constant strakke schouders heb...
Zo werd automatisch het concept voor kogamina tassen
" Licht, Sterk en maak je vrolijk"
–Mijn droom—
Van 2000 tot 2002 werkte ik als vrijwilliger in een klein dorpje in Bangladesh.
Met de dorpsdames had ik moeite om hun leven in betere conditie te veranderen.
Op de een of andere manier slaagden we erin om een kleine vrouwenvakbond op te bouwen en een kleine werkplaats op te zetten om bestellingen te ontvangen om hun traditionele kleding te maken.
In steden kunnen meisjes in fabrieken gaan werken, maar in dorpen moeten ze rond hun huis blijven om tegelijkertijd voor familie te zorgen en ook vanwege hun traditionele gebruik. Het loon voor die dames die van 's morgens tot 's avonds in fabrieken werken is ongelooflijk laag, dus je kunt je voorstellen hoe het is voor de dames in dorpen... (fabrieken komen naar dorpen om hun bestellingen te laten vallen), maar het is beter dan niets, dus ze werken echt hard om weinig geld te verdienen.
Mijn droom is om kogamina-tassen te maken met die dorpsdames en hen een fatsoenlijk loon te betalen dat overeenkomt met hun werk. En ik weet dat ze mooie producten kunnen maken waar je liefde en warmte van kunt voelen...
Het zal nog een lange weg te gaan zijn, maar ik wil vooruit blijven gaan om het te laten gebeuren!!
There is a song called “Diamonds are a girls best friend”by Marilyn Monroe.
and I believe so are Bags !
I am the one of those girls who loves bags since childhood.
I chose Kiki-Lala(sanrio) Boston bag as my first travelling bag when I was 5 years old.
After entering a primary school, I always carries pochette with me putting handkerchief and tissue paper. It was my morning mission to coordinate them with my clothes. In Japan, we have to carry a leather made backpack called randoseru（wikipedia.org/wiki/Randoseru） during whole primary school period (6 years!). I took care of mine with love-wipe off the rain drop, put wax brush with cloth sometimes etc, so my randoseru was still like a brand new one even on my graduation day.
I also like these super brand bags sometimes, but still I prefer the bags which I can feel love and warmness, and I also like a bit kitch one.
But the most important thing for my bag choice is to be light because I have tight shoulders constantly…
So automatically the concept for kogamina bags became
” Light, Strong, and make you cheerful”
–My Dream—
From 2000 to 2002, I worked as a volunteer in a small village in Bangladesh.
With the village ladies, I struggled to change their life into better condition.
Somehow, we managed to built a small women union and set up a little workshop to receive orders to make their traditional clothes.
In cities, girls can go to work in factories but in villages, they have to stay around their home to take care of family at the same time and also because of their traditional custom. The wage for those ladies who work in factories from morning to night is incredibly low, so you can imagine how it is for the ladies in villages…(factories come to villages to drop their orders), but it is better than nothing, so they really work hard to earn little money.
My dream is to create kogamina bags with those village ladies and to pay them proper wages which correspond to their work. And I know they can make nice products which you can feel love and warmness…
It will be a long way to go, but I want to keep going forward to make it happen!!
