Mindfulness in de maak: vertragen en verbonden raken
Mindfulness in the Making: Slowing Down and Getting Connected
CobbleWorks begon officieus toen ik 5 was en graag naaide, houtbewerking en tuinierde met mijn grootouders en knutselde in mijn werkkamer thuis. Er was geen schroot of stukje gevonden schat op een wandeling die niet kon worden opgepakt en met een beetje creativiteit, wat experimenteren en elleboogvet in iets anders kon worden verwerkt. Het leven is een klaslokaal.
Toen ik opgroeide, merkte ik dat ik het liefst zoveel mogelijk schroot gebruikte en materiaal opzij gooide. Het zorgde ervoor dat ik me verbonden voelde met mijn jeugd, maar herinnerde me er ook aan dat fouten soms ongedaan kunnen worden gemaakt of herwerkt. Beginnen met schroot herinnert me er ook aan dat de geest van vernieuwing een dagelijkse ervaring kan zijn: een oud shirt kan een voering worden voor een naaipakket, een oude trui kan worden gebruikt in een naaldzak, oud inpakpapier kan worden gebruikt om producten in te pakken en te verzenden. Het leven heeft do-overs.
CobbleWorks unofficially started when I was 5 and happily sewing, woodworking and gardening with my grandparents and crafting in my workroom at home. There was no scrap or bit of found treasure on a walk that couldn't be picked up and worked into something else with a little creativity, some experimentation and elbow grease. Life's a classroom.
As I grew up, I found I preferred using as much scrap and tossed aside material as possible. It made me feel connected to my childhood, but also reminded me that sometimes mistakes can be undone or reworked. Starting with scrap also reminds me that the spirit of renewal can be a daily experience: an old shirt can become lining to a sewing kit, an old sweater can be used in a needle pouch, old wrapping paper can be used to pack and ship products. Life has do-overs.
