De eerste keer dat mijn aanbidding echt voelde...
The First Time my Worship Felt Real...
De eerste keer dat mijn aanbidding echt voelde...
Ik ging naar een vrouwenretraite in een andere stad en zag iemand dansen met een vlag. Ze zwaaiden ermee en ik vond het werkelijk prachtig. Ze had verschillende andere vlaggen klaargelegd die anderen konden gebruiken, dus ik pakte er een en toen ik begon te dansen, voelde ik echt een aanraking van de Heilige Geest. Ik zag mezelf in de troonzaal van God, alleen dansend voor hem. En het klinkt vreemd, maar ik voelde me als een klein meisje zonder remmingen dat danste van vreugde met haar vader.
Om te voorkomen dat iemand naar mij keek, omdat dat mijn ogen misschien van de vader had afgewend... sloot ik mijn ogen en zo stelde ik mezelf voor.
Dan zou je het niet weten, zodra ik de beslissing nam om hier nog dieper op in te gaan, kwam Satan langs en probeerde het weg te rukken. Ik had zelfs ruzie met de vrouw van mijn predikant op de parkeerplaats van de kerk, de zondag na precies dezelfde vrouwenretraite. De ruzie had niets te maken met de manier waarop ik aanbid, of de vlaggen, of wat dan ook. Als ik erop terugkijk, schaam ik me eigenlijk om toe te geven dat het überhaupt is gebeurd. Zelfs midden in die ruzie herinner ik me dat ik mezelf tegenhield en haar vertelde dat ik weet dat ik ongelijk heb, maar ik weet niet waarom ik me zo voel. Dus toen moesten we het herkennen voor wat het was... Het was de vijand die probeerde te stelen wat God probeerde te doen.
Nadat we hadden gebeden en ik me beter voelde, was de kerk al voorbij. Ik herinner me dat ik naar huis reed met een absoluut walging van de vijand omdat hij probeerde iets dat zo mooi van mij was te stelen. Ik ben er niet zo goed in om te gaan zitten en medelijden met mezelf te hebben. Dus besloot ik er iets aan te doen.
Ik ging die zondag direct na de kerk naar Walmart en kwam terecht op de stoffenafdeling en vertelde mijn kinderen dat we aanbiddingsvlaggen gingen maken. Het was bijna alsof God wist dat dit zou gebeuren, omdat elk stuk stof dat ik nodig had, elke voorraad die ik nodig had, in de uitverkoop was of in de restantsectie. Is het niet interessant dat ik mijn eerste aanbiddingsvlaggen heb gemaakt met dingen die andere mensen als onwaardig beschouwden of die ze besloten weg te gooien?
Daarna ben ik de rest van de zondagavond en de rest van de week bezig geweest met het maken van mijn aanbiddingsvlaggen. Ik had nog steeds niet met mijn pastor of zijn vrouw gesproken over het meenemen van hen naar onze eredienst... om de een of andere reden was ik zenuwachtig om te vragen of dat goed zou zijn.
Dus stuur ik een sms naar de vrouw van de predikant, waarin ik me nogmaals verontschuldig voor onze ruzie en haar vertel wat ik de afgelopen week heb uitgespookt bij het maken van mijn aanbiddingsvlaggen. Ze was duidelijk al helemaal over de ruzie heen... Omdat ze het herkende voor wat het was: een spirituele aanval. Met betrekking tot de vlaggen zei ze dat het cool klonk en dat ze haar man zou vragen wat hij ervan vond. Nog geen tien minuten later kreeg ik een sms-bericht van haar waarin stond dat haar man zei: "Het is cool, dus ga ervoor..."
Dus ik ging ervoor. De eerste paar zondagen was het moeilijk omdat ik bang was voor wat alle anderen in de gemeente zouden zeggen. Ik deed hetzelfde als bij de vrouwenretraite, namelijk mijn ogen sluiten en mezelf terug in de troonzaal plaatsen voor mijn hemelse vader... Toen was het gemakkelijk... Het vloeide voort uit een plek die verlangde ernaar om tot uitdrukking te komen. Elke keer dat ik op deze manier aanbid, voel ik dat hij naar me glimlacht en verdwijnen de zelfbewuste gevoelens.
Eindelijk heb ik het gevoel dat ik God voor het eerst sinds mijn wedergeboorte aanbid.
The First Time my Worship Felt Real...
I went to a women’s retreat in another town and saw someone dancing with a flag. They were waving it around and I found it absolutely beautiful. She had several other flags laid out for others to use so I grabbed one and when I started dancing I really felt a touch of the Holy Spirit. I envisioned myself in the throne room of God dancing only for him. And it sounds strange but I felt like a little girl with no inhibitions dancing for joy with her daddy.
So in order to not see anybody looking at me, because that might have taken my eyes off of the father... I closed my eyes and that's how I pictured myself.
Then wouldn’t you know it, as soon as I made the decision to delve into this even deeper Satan came along and tried to snatch it away. I actually had an argument with my pastor’s wife in the parking lot of church the Sunday after the very same women's retreat. The argument had nothing to do with the way that I worship or the flags or anything to do with any of that. Looking back on it I'm actually embarrassed to admit that it even happened. Even in the midst of that argument I remember stopping myself and telling her I know that I'm wrong but I don't know why I feel this way. So then we had to recognize it for what it was... It was the enemy trying to steal what God was trying to do.
After we had prayed and I felt better church was already over. I remember driving home absolutely disgusted at the enemy for trying to steal something that was so beautiful from me. I'm not very good at sitting down and feeling sorry for myself.... So I decided to do something about it.
I went to Walmart right after church on that Sunday and I ended up in the fabric Department and I told my kids that we're going to make worship flags. It was almost like God knew that was going to happen because every piece of fabric that I needed every Supply that I needed was either on sale or in the remnant section. Isn't it interesting that I've made my first worship flags with the stuff that other people saw as unworthy or what they decided to discard?
Then I spent the rest of Sunday evening and the rest of the week making my worship flags. I still hadn't talked to my pastor or his wife about bringing them into our worship service... for some reason I was nervous to ask if that would be okay.
So I send a text message to the pastor’s wife apologizing again for our argument and telling her what I had been up to over the past week in making my worship flags. She was totally already over the argument, obviously... Because she recognized it for what it was, a spiritual attack. With regards to the flags she said that it sounded cool and that she would ask her husband what he thought. Then less than 10 minutes later I got a text message from her saying that her husband said, “It's cool so go for it....”
So I went for it. The first couple of Sundays, it was difficult because I was afraid of what everybody else in the congregation might say. I did the same thing that I did at the women's retreat which is to close my eyes and put myself back into the throne room in front of my heavenly father... Then it was easy.... It flowed from a place that has been longing to be expressed. Every time I worship this way I feel him smiling at me and the self-conscious feelings disappear.
I finally feel like I'm actually worshiping God for the first time since I was born again.