Waar het allemaal begon [Julie's verhaal]
Where it all Began [Julie’s Story]
Depressie was nooit nieuw voor mij . . . hoewel ik opgroeide herkende ik het niet voor wat het was. Als jongvolwassen en vroom christen geloofde ik dat God genoeg was om me erdoor te krijgen als ik me concentreerde en Hem op de eerste plaats zette in mijn leven. Ik woonde tenslotte in de bergen in een magisch huisje en een prachtig groeiend gezin.
Net na het krijgen van mijn 4e kind kreeg ik een telefoontje van mijn moeder met de vraag of ik Prozac had geprobeerd. Als opgroeiend kind was mama zo lang als ik me kan herinneren in therapie voor depressie en vaak werden we meegenomen naar de afspraken met haar om deel te nemen. Dus ik rolde met mijn ogen en zei iets als "Mam, ik heb het niet nodig dat ik God heb . . . en Hij is groter dan Prozac." Maar ze bleef pushen: "Drie van je broers en zussen zitten erop en het transformeert hun leven". Ik had genoeg gehoord. Om te proberen het gesprek af te sluiten, vroeg ik mama: "Oké mam, vertel me het enige dat het meeste verschil voor je heeft gemaakt?" Na een bedachtzaam moment zei ze: "Julie, ik heb een glimlach van binnen." Ik was verbijsterd over haar antwoord.
We hingen kort daarna op, maar haar woorden bleven maar in mijn hoofd spelen – een glimlach binnenin? Werkelijk? Die had ik zeker niet.
Na een paar weken besloot ik dat ik naar mijn primaire arts zou gaan en vragen om Prozac te proberen. Terugkijkend herinner ik me dat ik er heilig van overtuigd was dat hij gewoon zou lachen en me uit zijn kantoor zou schoppen. Maar ik bracht mijn dagboek mee dat sprak over enkele van mijn donkerste momenten en na het lezen van fragmenten, het uitvoeren van enkele tests en het beantwoorden van uitgebreide vragen kondigde hij aan dat ik een kandidaat was voor Prozac. Hij schreef me een recept en adviseerde me dat het minstens een paar weken zou duren voordat ik een verschil zou merken.
Op de derde dag was ik de afwas aan mijn gootsteen waar een raam was dat uitkeek over een enorme houthakkersweg die liep van de top van de heuvel, langs het raam naar de bodem waar een haarspeldbocht leidde naar onze onverharde weg naar het huis voor nog eens 50 meter of zo. Mijn kinderen sleepten hun Big Wheels (ken je die nog?) naar de top van de houthakkersweg en reden ze naar beneden - langs het keukenraam vliegend, slippend door de bocht en doorgaand totdat ze geen momentum meer hadden. Ik had dit talloze keren bekeken, maar op dat moment op die derde dag dacht ik bij mezelf: "Mijn God! Dat ziet er leuk uit!" en ging de keukendeur uit, pakte een Groot Wiel, sleepte het naar de top van de heuvel en reed het naar beneden. Ik kan de opwinding die ik voelde – de wind in mijn gezicht, mijn adrenaline die gierde – en het slippen rond die bocht kon ik niet stoppen met lachen beschrijven. Wat ik voelde was vreemd voor mij – het was de VREUGDE van het leven – al mijn zintuigen gingen tegelijk.
Mijn leven veranderde die dag. Ik had toen vier jonge kinderen, dus je kunt je voorstellen dat ik niet kon wachten op een dutje. Het ding was echter, terwijl ze aan het dutten waren, zou er de angst zijn dat ik ze per ongeluk wakker zou maken, en ik vreesde het horen van voetstappen hierboven. Maar nu wilde ik niet eens dat ze dutjes deden. Wat ik wilde was mijn kinderen betrekken, spelen en GENIETEN. Begrijp mijn betekenis hier niet verkeerd. Ik hield van mijn kinderen en zou mijn leven voor hen neerleggen - ik wist gewoon niet hoe ik moest loslaten en gewoon van ze moest genieten. Alles was zo moeilijk en veeleisend DE HELE TIJD. Maar nu kon ik niet wachten om 's ochtends op te staan, ik was enthousiast over mijn leven en mensen vroegen wat er veranderde. Ik raakte betrokken bij gemeenschapstheater, gespannen relaties werden geheeld en die zomer ging zelfs skinny dippen in een meer tijdens het kamperen. Prozac heeft een revolutie teweeggebracht in mijn leven ten goede.
Dat gezegd hebbende, was er nog steeds een zeurend gevoel van binnen dat als ik maar genoeg bad of als ik God genoeg vertrouwde, ik geen medicatie hoefde te gebruiken. Ik ging hierover heen en weer en ging talloze keren van de medicatie af. In 1997 pleegde mijn jongere broer Jim zelfmoord en dat schudde mijn fundament. Ik wist niet hoe het eruit zag om suïcidaal te zijn - of het je gewoon zou besluipen zonder waarschuwing of wat, en nu met zes kinderen was ik klaar met rommelen, ging ik terug op medicatie en heb sindsdien niet meer achterom gekeken.
In de loop der jaren heb ik geleerd om mijn leven te leiden met minimale symptomen. Als ik een aflevering voel aankomen, zorg ik voor mezelf, maak ik duidelijk wat ik kan in mijn agenda, slaap ik zoveel als ik wil en geef ik mezelf genade. En dat werkt al 20 jaar. Toen werkte het in 2017 zonder specifieke reden niet en merkte ik dat ik mijn leven wilde beëindigen. Ik erkende dat ik in gevaar was en dacht na over de impact die de dood van mijn broer op zijn kinderen had - en op dat moment pakte ik mijn sleutels en ging naar de dichtstbijzijnde eerste hulp voordat ik van gedachten kon veranderen.
Ik werd opgenomen in een behandelingsprogramma en terwijl ik in behandeling was, stuurde mijn dochter Rebekah me een Mental Health Survival Kit met een assortiment gadgets met een tegengif eraan. Ik herinner me dat ik de kaars oppakte en de tag zei: "als je het gevoel hebt dat je op een donkere plek bent, kun je altijd licht vinden" en een stroom van hoop voelen. Elke keer als ik naar die kaars keek, zou dezelfde hoop weer in me opkomen. Het was krachtig. En ik herkende het geschenk dat deze kleine tags en items gaven - en het was onbetaalbaar.
Dus begon ik items aan de doos toe te voegen met mijn eigen spreuken en begon ze in mijn woonkamer te maken. En ik heb genoeg begaafd om te weten dat er mensen zijn die dorst hebben en behoefte hebben aan hoop en bemoediging en deze kleine gaven hebben de kracht om die dorst te lessen.
Uiteindelijk veranderde ik de naam van Mental Health Survival Kit in Simple Truths Survival Kit omdat het te inclusief was om alleen geassocieerd te worden met geestelijke gezondheid, terwijl deze waarheden universeel zijn op alle paden van het leven.
Een klein geschenk, een doordacht idee, een daad van mededogen kan een monumentale impact hebben op het leven van een persoon. Mijn hoop is dat deze kits datzelfde licht brengen aan degenen die zich in een donkere ruimte bevinden.
Met VREUGDEVOLLE Dankbaarheid,
Julie Luhrs
Depression was never new to me . . . although growing up I didn’t recognize it for what it was. As a young adult and devout Christian I believed that God was enough to get me through if I focused and put Him first in my life. After all, I lived up in the mountains in a magical cottage and a wonderful growing family.
Just after having my 4th child I got a call from my mother asking me if I had tried Prozac. As a child growing up, Mom was in therapy for depression for as long as I can remember and often we were brought along to the appointments with her to take part. So, I sort of rolled my eyes and said something like “Mom, I don’t need that I have God . . . and He is bigger than Prozac.” But she kept pushing “Three of your siblings are on it and it is transforming their lives”. I had heard enough. Just to try and wind up the conversation I asked Mom, “Okay Mom, tell me the one thing that has made the most difference for you?” After a thoughtful moment she said, “Julie, I have a smile inside.” I was stunned at her answer.
We hung up shortly after that but her words just kept replaying in my head – a smile inside? Really? I certainly didn’t have one.
After a few weeks I decided I would go to my primary doctor and ask to try Prozac. Looking back I remember firmly believing he was going to just laugh and kick me out of his office. But I brought my journal that spoke of some of my darkest moments and after reading excerpts, running some tests and answering extensive questions he announced I was a candidate for Prozac. He wrote me a prescription and advised me that it would take at least a couple of weeks before I would notice a difference.
On the third day, I was washing dishes at my kitchen sink where there was a window that looked out over a huge logging road that ran from the top of the hill, past the window to the bottom where a hairpin curve led out to our dirt road to the house for another 50 yards or so. My children would drag their Big Wheels (do you remember those?) up to the top of the logging road and ride them down – flying past the kitchen window, skidding around the curve and continuing until they ran out of momentum. I had watched this countless times, but in that moment on that third day I thought to myself, “My God! That looks like fun!” and went out the kitchen door, grabbed a Big Wheel, dragged it to the top of the hill and road it down. I cannot adequately describe the exhilaration I felt – the wind in my face, my adrenaline rushing – and skidding around that curve I couldn’t stop laughing. What I was feeling was foreign to me – it was the JOY of being alive – all my senses going at once.
My life changed that day. At that time, I had four young children so you can imagine– I couldn’t wait for nap-time. The thing was though, all the while they were napping there would be this anxiety that I would accidentally wake them, and I dreaded the hearing of footsteps above. But now, I didn’t even want them to take naps. What I wanted was to engage, play and ENJOY my children. Now don’t misinterpret my meaning here. I loved my children and would lay my life down for them – I just didn’t know how to let go and just enjoy them. Everything was so hard and demanding ALL THE TIME. But now I couldn’t wait to get up in the morning, I was excited about my life and people would ask what changed. I got involved with community theater, strained relationships were healed and that summer even went skinny dipping in a lake while camping. Prozac revolutionized my life for the better.
With that said, there was still this nagging feeling inside that if I only prayed enough or if I trusted God enough I wouldn’t have to be on medication. I would go back and forth on this and went off the medication countless times. Then in 1997 my younger brother Jim committed suicide and it shook my very foundation. I didn’t know what it looked like to be suicidal – whether it would just sneak up on you with no warning or what, and now with six children I was done messing around, went back on medication and haven’t looked back since.
Over the years I have learned to live my life with minimal symptoms. If I feel an episode coming I take care of myself, clear what I can on my calendar, sleep as much as I want and give my self grace. And that has worked for 20 years. Then for no particular reason in 2017 it didn’t work and I found myself wanting to end my life. I recognized that I was in peril and reflected on the impact my brother’s death had on his children – and in that moment, grabbed my keys and went to the nearest emergency room before I could change my mind.
I was admitted into a treatment program, and while in treatment my daughter Rebekah sent me a Mental Health Survival Kit that contained an assortment of gadgets with an antidote attached. I remember picking up the candle and the tag said, “when you feel like you are in a dark place you can always find light’ and feeling a rush of hope. Every time I looked at that candle the same hope would surge in me again. It was powerful. And I recognized the gift this little tags and items gave – and it was priceless.
So, I started adding items to the box with my own sayings and began making them in my living room. And I have gifted enough to know that there are people that are thirsty and in need of hope and encouragement and these small gifts have the power to quench that thirst.
I ended up changing the name from Mental Health Survival Kit to Simple Truths Survival Kit because it was too inclusive to be just associated with Mental Health when these truths are universal in all paths of life.
One small gift, one thoughtful notion, one act of compassion can have a monumental impact on a persons life. My hope is that these kits bring that same light to those who may find themselves in a dark space.
With JOYOUS Gratitude,
Julie Luhrs