Aardewerk zoekt een thuis :)
Pottery needs a home :)
Overdag ben ik optisch ingenieur. Maar op donderdagavond volg ik een pottenbakkerscursus met een groep moeders van middelbare leeftijd, en eerlijk gezegd is dat het leukste moment van mijn week.
Hoewel het een genot is om een bekwame pottenbakker een perfecte vaas te zien maken, is pottenbakken van nature een frustrerende hobby. Soms gaat alles mis. Je snijdt een stuk bij waar je zo enthousiast over was, een glazuur pakt niet uit zoals je had verwacht, of de oven heeft andere plannen.
Ik blijf pottenbakken omdat het een langzaam, ietwat onvoorspelbaar en zeer nederig proces is. Je kunt alles perfect doen en toch nog verrast worden. Dat vind ik fijn.
Het probleem is dat ik niet kan stoppen met dingen maken. Kopjes, kommen, mokken... als het functioneel is en op een wieltje past, heb ik het waarschijnlijk wel geprobeerd. Mijn kasten staan vol. Mijn vrienden hebben al genoeg mokken cadeau gekregen. Dus nu ben ik hier, in de hoop dat sommigen van jullie mijn creaties ook leuk vinden.
By day, I'm an optical engineer. However, on Thursday nights, I take a pottery class with a bunch of middle-aged moms, and honestly, it's the best part of my week.
As satisfying as it is to watch a skilled potter throw a perfect vase, pottery is an inherently frustrating hobby. Some days everything goes wrong. You trim through a piece you were excited about, a glaze doesn’t do what you expected, or the kiln has other plans.
I keep doing pottery because it is slow, a little unpredictable, and very humbling. You can do everything right and still be surprised. I like that.
The problem is I can't stop making things. Cups, bowls, mugs... if it's functional and fits on a wheel, I've probably tried it. My cabinets are full. My friends have been gifted enough mugs. So now I'm here, hoping some of you like what I make too.
