Ik ben bijna mijn hele leven muzikant geweest, de eerste dertien jaar niet meegerekend. Ik vind het moeilijk om emoties te uiten of woorden uit mijn hoofd te krijgen. Muziek was de poort om te verdwalen in een horizon van emoties, waarbij ik instrumenten als mijn penseel gebruikte. Ik heb in mijn leven zulke kleine dingen gehad om me op de been te houden. Lego werd een belangrijk onderdeel van een therapeutisch proces. Het creëren van een fysieke interpretatie van de gekke ideeën in mijn hoofd... laten we zeggen dat het huis vol zit met verhalen die in stenen worden verteld. Omdat ik vroeger monteur was, werd het een vergelijkbare aanpak. Deze machine is uit harmonie met zichzelf en moet zich weer compleet voelen. De mechanische symfonie die ontstaat wanneer je hem helpt weer op toon te komen, is erg bevredigend. Ik heb schilderen met dezelfde invalshoek benaderd. Nieuw leven blazen in vergeten voorwerpen en ervoor zorgen dat dingen niet op de vuilnisbelt belanden, is ook erg bevredigend. Er is overal schoonheid om ons heen. Je hoeft alleen maar je ogen te openen.
I've been a musician most of my life not counting the first 13 years of my life. I have a hard time expressing emotions or getting words out of my head. Music was the gateway of getting lost in a horizon of emotions using instruments as my paintbrush. I've had little things like these in my life to keep me going. Legos became a big part of a therapeutic process. Creating a physical interpretation of what crazy ideas are in my head.... lets just say the house is covered in stories being told in bricks. Being a mechanic in my past time, it became a similar approach. This machine is out of harmony with it's self and needs to feel whole again. The mechanical symphony that erupts when you help it get back in tune is very gratifying. I've approached painting with the same aspects. Breathing new life into items that have been forgotten and keeping things out of landfills is also very gratifying. There is beauty all around us. You just have to open your eyes.