Zolang ik me kan herinneren heb ik geschilderd, geschetst en dingen gemaakt van alles wat voorhanden was. Als kind tekende ik op stenen, servetten, mijn sieradendoosjes en schilderde ik op de lamp en klok naast mijn bed (tot groot ongenoegen van mijn moeder, dat weet ik zeker). Kunst is altijd de manier geweest waarop ik mezelf verlies, mezelf kalmeer, het is meditatief voor mij. Het komt meer voort uit een drive dan uit een verlangen. Ik weet niet hoe ik het niet moet doen. Het is net zo goed wat me in leven houdt als voedsel en zuurstof. Ik neig naar heldere, diepe, juweeltinten en probeer elk schilderij een speelse geest en de verliefdheid die ik heb voor kleur te laten weerspiegelen.
For as long as I can remember I have painted, sketched, and made things out of anything on hand. As a child, I drew on rocks, napkins, my jewelry boxes, and painted on the lamp and clock next to my bed (much to my mother's dismay, I am sure). Art has always been the way I lose myself, calm myself, it is meditative for me. It comes more from a drive than a desire. I don't know how not to do it. It's as much what keeps me alive as food and oxygen. I lean towards bright, deep, jewel tones and try to make each painting reflect a playful spirit and the infatuation I have for color.
