Dit is mijn droom
This is my dream
Toen ik 5 jaar oud was, begon ik te knutselen en vond het zo leuk. In mijn hele familie had ik maar één fan, mijn oma. In die tijd kon ik alleen wat eenvoudige origami maken, zoals vogel, boot, broek... Elke keer als ik klaar was, liet ik ze aan mijn oma zien. Hoe lelijk ze ook waren, mijn oma zei altijd: "Wauw, wat mooi!!! Mijn kleindochter is het slimste meisje." Er was toen nog geen internet, geen blog, geen knutselforum, dus mijn oma was mijn enige publiek. Haar glimlach was mijn enige aanmoediging.
Beetje bij beetje begon ik te leren naaien, haken en breien. Ik was zo blij dat ik saaie en hete zomervakantie kon doorbrengen in het knutselen. Op mijn 12e kon ik muts en sok haken. Op mijn 14e kon ik een broek naaien.
Daarna had ik steeds minder vrije tijd om te knutselen. Ik moest al mijn tijd en energie doorbrengen op scholen en universiteiten om diploma's te behalen. Bovendien is het leven niet altijd gelukkig en mooi, soms vol stress, soms vol tranen, soms vol pijn.
Tien jaar geleden verliet mijn lieve oma me voorgoed. Ik kan niet stoppen haar te missen, zelfs nu nog. Hoe triest...
Nu is alles geregeld. Het gelukkigste in mijn leven is dat ik zo'n aardige man heb om me te ondersteunen, te begrijpen en van me te houden. Zo herwin ik mijn vredige leven om mijn verre en gelukkigste herinnering uit mijn diepste hart te wekken. Ik begin weer te knutselen. Elke dag geniet ik van het ontwerpen en creëren. Het lijkt erop dat ik terugkeerde naar mijn zonnige jeugd en ik zag de bemoedigende glimlach van mijn oma weer.
When I was 5 years old, I started to make crafts and loved it so much. In my whole family, I had only one fan, my grandma. At that time, I could only make some simple origami, such as bird, boat, pants… Every time when I finished, I would show them to my granny. No matter how ugly they were, my granny always said: ”Wow, how beautiful!!! My granddaughter is the smartest girl.” There was no internet, no blog, no crafts forum then, so my granny was my only audience. Her smile was my only encouragement.
Little by little, I started to learn sewing, crocheting and knitting. I was so glad I could spend boring and hot summer break in crafting. At my 12, I became able to crochet hat and sock. At my 14, I became able to sew pants.
Afterwards, I had less and less spare time to make crafts. I had to spend all my time and energy in schools and universities to get degrees. Moreover, life is not always happy and beautiful, sometimes full of stress, sometimes full of tears, sometimes full of pains.
Ten years ago, my dear granny left me forever. I cannot stop missing her even now. How sad…
Now everything has been settled down. The happiest thing in my life is that I have such a nice husband to support, understand, and love me. So I regain my peaceful life to wakeup my faraway and happiest memory from my deepest heart. I start to make crafts again. Everyday, I enjoy the designing and creating. It seems I returned to my sunny childhood and I saw my granny’s encouraging smile again.
