LeftFieldFolk

Knutselen was altijd iets wat anderen deden. Ik kon niet tekenen - het dichtste dat ik bij het maken van beeldende kunst kwam, waren stokfiguren voor games als Pictionary, en mijn teamgenoten konden nooit achterhalen wat die stokken moesten zijn. Ik had nog nooit een kunst- of knutselcursus gevolgd. Toen, na tientallen jaren in een taakgerichte bedrijfswereld te hebben gewerkt en een leven te hebben opgebouwd als een capabele, eigenwijze vrouw, werd ik aangevallen vanuit het linkerveld. Een spervuur van lichamelijke kwalen leidde tot pensionering en een heel ander leven. De abrupte omschakeling naar geen schema's en weinig middelen verbaasde me. In wat voelde als een oogwenk, leefde ik een buitenaards leven.

Op een dag vergezelde ik een vriend naar een knutselwinkel. Een display trok mijn aandacht, een boek over het maken van knuffels. Ik keek ernaar en liep drie keer weg, want het kopen ervan zou een luxe zijn die ik me niet kon veroorloven. Bij de vierde look besloot ik het toch te kopen, en die beslissing heeft me gered. In die eerste maanden van dit nieuwe leven ontdekte ik dat mijn creativiteit geen slaap of een samengestelde geest nodig had. Het maken van knuffels kalmeerde me. Ze wilden geen perfectie, alleen alles wat ik ze kon geven om hun unieke persoonlijkheden naar voren te brengen.

Mijn kunst reikt nu veel verder dan knuffels. Acht jaar na het kopen van dat boek, blijf ik om een paar redenen creëren. Een daarvan is dat ik gedwongen ben... als je je iets voorstelde, en de foto in je hoofd deed je glimlachen, zou je het dan niet willen maken? Dat is wat ik het grootste deel van de dag doe, bijna elke dag. Ten tweede gaf het verlies van het leven dat ik in het verleden had me het gevoel dat ik mezelf had verloren. Het maken van kunst geeft me een identiteit terug die ik erg had gemist. Ten slotte betekent leven op invaliditeit het tellen van elke cent, dus elk geld dat ik verdien is een zegen.

Ik creëer grilligheid... oproep die een glimlach op de gezichten tovert van mensen die weten dat fantasievolle objecten ook stijlvol kunnen zijn, die zich aangetrokken voelen tot kleur en textuur, die artisticiteit zien in het gebruik van alledaagse voorwerpen op ongewone en fascinerende manieren. Bijna volledig gemaakt van natuurlijke en hergebruikte materialen, is dit mijn manier om een levenslange voorliefde voor innovatief denken te omarmen (ook bekend als "uit het linkerveld" of "out of the box") en dat voelt goed. Nooit meer om hoeken turen om het publiek te peilen, en er zijn weinig beloningen beter dan spontane geneugten.

Hou je van lateraal denkende puzzels? Als dat zo is, is de kans groot dat je ook ideeën van Left Field omarmt.

Ik werk vanuit mijn woonkamer. Mijn huis is niet conventioneel. Het is opgezet volgens twee behoeften: zoveel mogelijk materialen binnen handbereik houden en veel spullen opslaan. Een gevolg is dat ik geen eetkamer en tweede slaapkamer meer heb; die vreemde ruimtes zijn nu voor opslag en houtbewerking. Als je mijn woonkamer zou binnenlopen (bedek alsjeblieft je ogen als je een nette freak bent) zou je 5-8 verschillende projecten tegelijk zien.

Dit is hoe het gebeurt: ik krijg een idee, rechtstreeks van de noggin of aangewakkerd door iets dat ik zie. Om te beginnen blader ik door mijn nederige verzameling stof, papier, hardware, frames en overgebleven delen van wat dan ook, de meeste die me zijn gegeven door vrienden die lang geleden hebben geleerd om twee keer na te denken voordat ze iets weggooien. Ik winkel zelden, maar als ik dat doe, is het in kringloopwinkels en is het een langzaam proces omdat ik elk item vanuit een andere hoek bekijk; het oorspronkelijke doel is irrelevant omdat ik zie wat het zou kunnen zijn. Als ik het eerste materiaal heb gekozen, begin ik. Je denkt misschien dat het vanaf daar een gemakkelijke dia is. Misschien als ik een planner was, maar dat ben ik niet. Ik ga gretig verder met mijn eerste neiging... het is zo leuk! Op een gegeven moment stop ik echter omdat ik moet nadenken over welke richting ik nu moet inslaan, of ik ben een obstakel tegengekomen dat zijn vervelende kop niet had opgeheven in mijn eerste, verrukkelijke visioen van deze creatie.

Een voorbeeld: Een stuk dat ik maak is Curly Willow Lamps - een kleine boomstam met Krullende Wilgentakken verticaal verstrengeld rond de bovenrand van de boomstam, met een lamp met een laag watt in het midden. Het zijn geweldige nachtlampjes of decoratieve accenten - koele schaduwen door de takken. Op de eerste vond ik het heerlijk om de takken warm te lijmen, ze subtiel te weven om precies de juiste balans tussen dichtheid en ruimte te vormen. Toen ik terugging om het allemaal te bewonderen, realiseerde ik me dat ik de lamp nog niet had geïnstalleerd. Ik moest met de lamp op zijn kant een gat door de basis boren omdat ik hem niet op de takeinden kon houden. Zelfs het op zijn kant leggen, op de delicate takken drukken, was riskant. En de opening van de cirkel gecreëerd door de takken bovenop was klein... klein genoeg kon ik mijn hand er nauwelijks doorheen steken om de lamp in te schroeven. Welkom - je hebt me net ontmoet.

Bedankt voor het bekijken en lezen over mijn hersenkinderen.

Cindy

Crafting was always something others did. I couldn't draw - the closest I got to creating visual art was stick figures for games like Pictionary, and my teammates could never figure out what those sticks were supposed to be. I had never taken an art or crafting course. Then, after working for decades in a task-oriented corporate world, building a life as a capable, headstrong woman, I was attacked from left field. A barrage of physical ailments led to retirement and a very different life. The abrupt switch to no schedules and few resources stunned me. In what felt like the blink of an eye, I was living an alien life.

One day I accompanied a friend to a craft store. A display caught my eye, a book about making stuffed animals. I looked at it and walked away three times, because buying it would be a luxury I couldn't afford. On the fourth look, I decided to buy it anyway, and that decision saved me. In those first months of this new life, I found that my creativity didn’t need sleep or a composed mind. Making stuffed animals calmed me. They didn’t want perfection, only whatever I could give them to draw out their unique personalities.

My art now extends far beyond stuffed animals. Eight years after buying that book, I continue to create for a few reasons. One is that I'm compelled...if you imagined a thing, and the picture in your head made you smile, wouldn't you want to make it? That's what I do most of the day, almost every day. Second, the loss of the life I had in the past left me feeling like I'd lost myself. Creating art gives me back an identity I'd sorely missed. Lastly, living on disability means counting every penny, so any money I make is a blessing.

I create whimsy…appeal that puts a smile on the faces of people who know that fanciful objects can also be stylish, who are drawn to color and texture, who see artistry in using everyday objects in unusual and fascinating ways. Made almost entirely from natural and repurposed materials, this is my way of embracing a lifelong fondness for innovative thinking (a.k.a. “from left field” or “out of the box”) and that feels good. No more peering around corners to gauge the audience, and there are few rewards better than spontaneous delights.

Do you like lateral thinking puzzles? If so, chances are you embrace ideas from Left Field too.

I work out of my living room. My home is not a conventional one. It's set up according to two needs: keeping as many materials as possible within arm's reach, and storing lots of stuff. One result is that I no longer have a dining room and second bedroom; those extraneous spaces are now for storage and woodwork. If you were to walk into my living room (please cover your eyes if you're a neat freak) you would see 5-8 different projects going on at once.

Here's how it happens: I get an idea, either straight from the noggin or sparked by something I see. To begin, I peruse my humungous collection of fabric, paper, hardware, frames, and left-over parts of whatever, most given to me by friends who learned long ago to think twice before throwing anything away. I seldom shop, but when I do, it's in thrift shops and is a slow process because I look at every item from a different angle; its original purpose is irrelevant because I'm seeing what it might be. When I have chosen the first material, I start. You may think it's an easy slide from there. Maybe if I were a planner, but I'm not. I move ahead with my first inclination eagerly...it's so much fun! At some point, though, I stop because either I have to think about what direction to take next, or I've run into an obstacle that hadn't raised its annoying head in my first, rapturous vision of this creation.

An example: One piece I make is Curly Willow Lamps - a small log with Curly Willow branches intertwined vertically around the top rim of the log, with a low-watt bulb in the center. They're great night lights or decorative accents - cool shadows through the branches. On the first one, I loved hot-gluing the branches, delicately weaving them to form just the right balance of density and space. Stepping back to admire it all, I realized I hadn't installed the light fixture yet. I was left to gingerly drill a hole through the base with the lamp on its side because I couldn't stand it on the branch ends. Even laying it on its side, pressing on the delicate branches, was risky. And the opening of the circle created by the branches on top was small...small enough I barely could fit my hand through to screw in the bulb. Welcome - you have just met me.

Thank you for taking a look at, and reading about, my brainchildren.

Cindy