De evolutie van Amber Andersen-kunst
The Evolution of Amber Andersen Art
Amber, geboren op het platteland van Oklahoma, bracht haar jeugd door met het verkennen van de bossen, kreken en tuinen rondom het huis van haar grootmoeder. Daar draaide ze boomstammen en rotsen om om de wezens te ontdekken die eronder lagen. Gefascineerd door de kleine levens om haar heen, verzamelde en bestudeerde ze ze voordat ze ze terugbracht naar de schuilplaats van de huiden waaronder ze ze vond. Die fascinatie spreekt nog steeds uit haar werk.
Sociale interacties waren nooit haar sterke punt, en ze werd gezien als een outcast. Tijdens haar studie kunst aan de Washburn University koppelde ze haar verschoppeling aan entomologische allegorieën. Toen ze de kijk van anderen op insecten zag die ze 'walgelijk', 'raar' of een ander aantal verkeerde benamingen noemden, had ze het gevoel dat ze vaak op dezelfde manier werd bekeken. Haar fascinatie voor deze wezens werd haar protest tegen het haten van het onbegrepene.
Na haar studie trouwde Amber en werd moeder. Haar reis naar het moederschap bracht veel onverwachte beproevingen en tragedies met zich mee. Ze heeft te maken gehad met zwangerschapsverlies, kinderverlies en een ander van haar kinderen kreeg te maken met stadium 4-kanker. Uit deze ervaringen put ze uit haar vroegste herinneringen aan het verkennen van het bos. Ze gebruikt de cyclus van leven en dood van de natuur om de gebrokenheid door tragedie en nieuwe groei die genezing met zich meebrengt weer te geven. Door gebruik te maken van dicht opeengepakte, biodiverse bosbodemscènes om de talloze emoties weer te geven die in ieder van ons verweven zijn, bewijst ze dat de menselijke ervaring zowel overweldigend als vredig kan zijn.
Born in rural Oklahoma, Amber spent her childhood exploring the woods, creeks, and gardens that surrounded her grandmother's home. There, she would turn over logs and rocks to discover the creatures that lie beneath. Fascinated by the little lives that surround her, she'd collect and study them before returning them to the haven of the hides she found them under. That fascination still speaks through her work.
Social interactions were never her strong suit, and she was understood to be an outcast. During her Studies in art at Washburn University, she tied her outcast predicament to entomological allegories. Seeing others' outlook toward insects calling them "disgusting," "weird," or any other number of misnomers, she felt that she was often viewed the same way. Her fascination with these creatures became her protest to hating the misunderstood.
After college, Amber married and became a mother. Her voyage into motherhood came with many unexpected trials and tragedies. She has faced pregnancy loss, child loss, and another of her children faced stage 4 cancer. Coming out of these experiences, she pulls from her earliest memories of exploring the woods. She uses the life and death cycle of nature to represent the brokenness from tragedy and new growth that healing brings. Utilizing densely packed, biodiverse forest floor scenes to portray the countless emotions that are intertwined within each of us, she proves that the human experience can be both overwhelming and peaceful.
